czwartek, 27 grudnia 2012

114. Ukraina: "Tylku we Lwowi!"



Historycznym centrum Lwowa jest Rynek. Dokładnie wyznacza je ratusz z kwadratową wieżą zegarową. Pierwsza, drewniana siedziba rady miejskiej została wzniesiona za rządów Władysława Opolczyka. Murowaną wybudował królewicz Jan Olbracht w latach 1491 – 1504. Następnie ratusz był rozbudowywany i przebudowywany aż do momentu katastrofy budowlanej, która miała miejsce w 1826 r. Powstał wówczas nowy gmach ratusza, który wzbudzał niechęć swoją brzydotą, ale do którego jednak lwowianie pamiętający czasy przedwojenne są bardzo przywiązani.



Na czterech rogach Rynku stoją urokliwe rzeźby w stylu empire, przedstawiające postacie z mitologii greckiej i rzymskiej: Dianę, Amfitrytę, Neptuna i Adonisa. Zostały one wykute z wapienia w 1793 r. przez Austriaka, Hartmana Wittwera.



Lwowski Rynek okalają cztery pierzeje składające się z kamienic reprezentujących praktycznie wszystkie style architektoniczne.


Jedną z ciekawszych jest Czarna Kamienica w pierzei wschodniej, zaliczana do najpiękniejszych zabytków architektury mieszczańskiej Lwowa. Należała kolejno do mieszczan: celnika Tomasza de Alberti, właścicieli pierwszej we Lwowie apteki – Reginy i Jana Lorencowiczów, lekarza i sekretarza króla Jana III Sobieskiego – Marcina Nikanora Anczowskiego. Od 1926 r. w Czarnej Kamienicy mieści się Lwowskie Muzeum Historyczne.


W pierzei zachodniej cieszy oko prześliczna Kamienica Mazanczowska z XVI w., przebudowana w 1923 r. w stylu art déco.


Ze starówki lwowskiej widoczny jest greckokatolicki sobór katedralny świętego Jura wzniesiony w stylu rokokowym. Katedra uważana jest za jedno z najdoskonalszych dzieł architektury XVIII wieku.





Perełką architektury Lwowa jest także kaplica Boimów (Kaplica Ogrojcowa pod wezwaniem Trójcy Świętej i Męki Pańskiej), zbudowana w latach 1609 – 1611. Jest to kaplica grobowa bogatej rodziny kupieckiej Boimów, utrzymana w stylu manierystycznym. Jej pierwszy fundator, Jerzy Boim, był sukiennikiem, rajcą miejskim i sekretarzem króla Stefana Batorego. Budowniczym kaplicy był Andrzej Bemer. Jej wnętrze zachwyca misternością i bogactwem detali.





Przepięknym i charakterystycznym gmachem jest budynek lwowskiego Teatru Wielkiego Opery i Baletu projektu Zygmunta Gorgolewskiego, wybudowanego w latach 1897 – 1900. Niezwykle dekoracyjną budowlę wieńczą trzy wielkie postacie geniuszy: Sławy, Tragedii i Muzyki.



Wnętrze nie ustępuje elegancją i przepychem najbogatszym pałacom Europy. Westybul lśni marmurem i złotem, a foyer kojarzy się z wykwintnymi wnętrzami pałacowymi.






Loże przepięknej widowni o kształcie liry podtrzymywane są przez kariatydy i atlantów oraz hermy.



Sufit ozdabia ogromny, oryginalny żyrandol.


Słynna kurtyna, będąca obrazem zatytułowanym „Parnas”, jest dziełem Henryka Siemiradzkiego.






Na jednym z centralnych placów Lwowa – dziś Placu Mickiewicza – stoi monument uważany za najpiękniejszy pomnik Adama Mickiewicza na świecie. U stóp 21-metrowej kolumny zwieńczonej zniczem stoi posąg wieszcza, któremu podaje lirę geniusz. Pomnik, zaprojektowany w 1897 r. przez młodego rzeźbiarza, Antoniego Popiela, został uroczyście odsłonięty w październiku 1904 r. Uroczystość ta stała się manifestacją patriotyczną. Gościem honorowym, który zaszczycił ją swoją obecnością, był syn poety, Władysław Mickiewicz.


Na wschód od Placu Mickiewicza mieści się Plac Halicki. W jego centralnej części stoi najmłodszy lwowski pomnik – posąg konny księcia halickiego Daniły (Daniela). Daniel Halicki – książę wołyński, później halicki – zjednoczył ziemie Rusi Halicko-Wołyńskiej. Legenda głosi, że w 1251 r. założył gród obronny, który nazwał Lwowem od imienia swojego syna Lwa.


Zabawnym, sympatycznym akcentem jest wykonany z brązu pomnik Nikifora Krynickiego na Starym Mieście, w pobliżu kościoła dominikanów. Sam Nikifor podobno nigdy we Lwowie nie był. Złapanie go za nos (w tym celu musiałam wspiąć się na palce, posąg ma bowiem 2 metry) ma podobno gwarantować szczęście, toteż ta część posągu jest najbardziej wypolerowana i lśniąca. Figura jest dziełem miejscowych twórców – rzeźbiarza Serhija Oreszki i architekta Mychajła Jaholnyka. Stanęła w sercu Lwowa, przy Placu Muzealnym, w 2006 r. Gestem ręki pokazuje, że talent pochodzi z góry – od Boga.


8 komentarzy:

  1. Lwów - piękne i urokliwe miasto! Byłam tam raz w 2010 w czasie wycieczki po zachodniej części Ukrainy. Muszę powiedzieć, że to co zobaczyłam wywarło na mnie duże wrażenia, mam nadzieję, że obecna sytuacja tego kraju szybko się znormalizuje - to ważne dla zwykłych ludzi, którzy chcą po prostu żyć.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Żyją tam wspaniali i - niestety - bardzo biedni ludzie.

      Usuń
  2. Planowaliśmy wycieczkę na Ukrainę, ale firma wycieczkowa wycofała się. Marzyliśmy o Kijowie i Lwowie. Chcieliśmy zobaczyć miejsca opisane przez Sienkiewicza. Kiszka z grochem z tego wyszła. W dalszym ciągu możemy sobie tylko pomarzyć.
    :)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Teraz bardziej niż kilka lat temu.

      Usuń
    2. Nad moim biurkiem wisi twierdza chocimska. Cudownie było!

      Usuń
    3. Zresztą, wiesz sama... Ukraina to moja Ojcowizna...

      Usuń
    4. Ukraina to moje korzenie ...

      Usuń
    5. I moje. Bardzo, bardzo mocne...

      Usuń